Forum: mijn dochter heeft de keuze gemaakt uit het leven te stappen. Hoe ga ik daar mee om?
Samen weet je meer alleen, dat gaat ook op voor de Cybermonnik. Daarom boren we regelmatig ook het inzicht en de wijsheid van jou, de lezer aan. Maurice Knegtel doet steeds een korte voorzet, vervolgens krijg jij het podium. Wat zou jij doen in onderstaande situatie?
Mijn dochter heeft afgelopen mei de keuze gemaakt om uit het leven te stappen. Ik snap haar keuze en respecteer die, maar het blijft bizar. Ik merk dat ik een angst begin te ontwikkelen en dat ik ervaringen, die verwijzen naar haar en het verdriet daaraan vast, uit de weg ga. Hoe stop ik dit innerlijk verzet dat zoveel emoties en negatieve gevoelens teweeg brengt?
Het antwoord van Cybermonnik Maurice Knegtel
Hoe verteer je het onverteerbare? Dat is de vraag. In dit proces van verteren zullen we alle fasen van verdriet, angst, wanhoop, berusting, woede, verdoving, overgave, verzet, ontkenning en depressie, heen en terug, op en neer, en keer op keer moeten doormaken. Verteren kent zijn eigen wetten, zijn eigen dynamiek en zijn eigen tijd.
Eigenlijk is de enige keuze die ik heb, om tijdens dit proces wakker te blijven, of niet. Voor het proces zelf kan ik niet kiezen, noch voor het verloop ervan, want ik zit er al tot over mijn kruin in en het is reeds met mij begonnen. In het verteren van het onverteerbare verteer ik niet mijn verlies, verdriet of verzet. Ik word zelf verteerd. Alles wat ik wel of niet met dit proces wil, wat ik er wel of niet van vind, wat ik er wel of niet mee kan, wordt verteerd in het eindeloos volgen van de cirkelgangen door de bijbelzwarte nacht en de rimpelloze dag, van de verzengende hel, naar de verkoelende loutering, naar de sprekende stilte van de hemel - en weer terug. In dit verteren wordt uiteindelijk elk verlangen om te stoppen met verzet, of om door te gaan verteerd.
Als ik deze eindeloze cirkelgang niet wakend doormaak, kan mijn verlies nooit een plek krijgen in mijn leven en blijf ik ongedurig draaien rond dit niet te dichten gat, als een hond op zoek naar een rustplaats. In dit wakende buigen voor mijn leven precies zoals het is - een wond die niet heelt - groeit een vertrouwen zonder hoop. Een bodemloos vertrouwen dat draagt, ook als mijn wil, als in een proces van metaalmoeheid, door het voortdurende belasten en ontlasten, breekt en er iets sterft in mij.
En nu is het de beurt aan jou, gewaardeerde lezer, hoe zou jij het verzet stoppen?
